قحطی خدا!

قحطی خدا!

 نویسنده: مریم یوسفی عزت 

قحطی خدا آمده؛
نه آن‌گونه که آسمان بسته باشد و باران نبارد، بلکه آن‌گونه که دل‌ها بسته‌اند و نام خدا فقط در حاشیه‌ها می‌چرخد؛ در سخنرانی‌ها و در شعارها هست، اما در قضاوت‌ها و اولویت‌ها، در مصلحت‌سنجی‌ها و در لحظه‌هایی که سود بر حق می‌چربد، غایب است.

قحطی خدا آمده؛
 در لحظه‌هایی که حق روشن است، اما سکوت امن‌تر. و نامش را عقلانیت می‌گذارند. خدا در این‌جا نه انکار می‌شود، نه نفی؛ فقط در صف انتظار می‌ماند.

قحطی خدا آمده؛
 در روابط؛ وقتی مهربانی شرطی می‌شود، انصاف وابسته به منفعت، و حلالیت‌گرفتن فقط تا جایی معتبر است که غرور زخمی نشود. خدا هست، اما نه در رفتار؛ فقط در نیت‌های ادعایی که هرگز به عمل نمی‌رسند.

قحطی خدا آمده؛
قلم‌ها سنگین‌اند، اما نه از بار حقیقت، بلکه از وسوسهٔ دیده‌شدن. کم‌اند آنان که بنویسند و پیش از هر چیز نپرسند چه سودی دارد، چه رتبه‌ای می‌آورد و کجا چاپ می‌شود.

قحطی خدا آمده؛
 در علم و قلم؛ آن‌جا که حقیقت قربانی جهت‌گیری می‌شود، داده‌ها به نفع نتیجه خم می‌شوند و پژوهش، پیش از آن‌که کشف باشد، ابزار تثبیت جایگاه است. خدا از متن بیرون می‌رود و فقط در مقدمه‌ها باقی می‌ماند.

قحطی خدا آمده؛
 و آدم‌ها دست هم را می‌گیرند نه برای برخاستن، بلکه برای بالا رفتن. دست درویش را می‌بینند، اما نگاه‌شان از روی آن می‌لغزد؛ مبادا مسئولیتی به دلشان چنگ بزند. 

قحطی خدا آمده؛
برخی آن‌چنان درگیر تأمین معیشت می‌شوند و گاه در انباشتِ بی‌پایانِ درآمد، پس‌انداز و ماشین‌های چندگوناگون غرق می‌مانند که جایی برای خدا باقی نمی‌گذارند. گاهی برای رسیدن به این معیشت، دروغ گفته می‌شود، حقی نادیده گرفته می‌شود و گناه عادی جلوه می‌کند؛ انگار خدا باید صبر کند تا اوضاع بهتر شود، حساب‌ها پر شود و وقت اضافه بیاید.

قحطی خدا آمده؛
 در تربیت؛ وقتی کودک یاد می‌گیرد موفق باشد، اما نه عادل؛ قوی باشد، اما نه مسئول. ارزش‌ها آموزش داده می‌شوند، اما زیسته نمی‌شوند و خدا به یک درس حفظی تقلیل می‌یابد.

قحطی خدا آمده؛
 در عبادت‌های بی‌اثر؛ جایی که مناسک زیاد است، اما تغییر کم. دعا خوانده می‌شود، اما رفتار همان می‌ماند. خدا صدا زده می‌شود، اما جدی گرفته نمی‌شود.

قحطی خدا آمده؛
و ایمان از زیستن به گفتن تبعید شده است. دیگر کسی برای خدا چیزی را از دست نمی‌دهد؛ همه می‌خواهند با نام او چیزی به دست آورند. 

قحطی خدا آمده؛
 و شاید خدا هنوز هست، اما ما دیگر برایش جایی نگذاشته‌ایم. قحطی خدا آمده، نه چون خدا کم شده، بلکه چون ما یاد گرفته‌ایم بدون او هم کارمان راه می‌افتد.


۱۴ دی ۱۴۰۴


🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری