وبسایت علی اکبر مظاهری

mazaheriesfahani@gmail.com
وبسایت علی اکبر مظاهری

mazaheriesfahani@gmail.com

مشاور و مدرس حوزه و دانشگاه

کانال تلگرام از زبان مشاور
جهت دیدن کانال تلگرام "از زبان مشاور" روی عکس کلیک کنید
طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات
بایگانی
۰۲
دی

دو فنجان خوشدلانه!

(ای‌بسا دو فنجان چای خوشدلانه، گواراتر از یک ضیافت شاهانه!)

 هدیه‌ای برای زوج‌های دوران عقدی

 نویسنده: استاد سیدمحسن منتظرین اصفهانی

هوا سرد بود و باران هم بعد از مدت‌ها خودی نشان داده بود. لطافتی داشت هوای آن شب. سرما و بوی مطبوع برگ‌های خیس با هم وارد مشامم می‌شد و حال خوبی به من می‌داد. منتظرش بودم تا بیاید. اولین تجربه با هم‌بودن در هوای سرد بارانی، خیلی برایم شیرین بود.
همیشه فصل سرد را بیشتر دوست داشته‌ام. انگار سرما با ملزوماتش زندگی را برایم پویاتر می‌کند. همه داستان‌های خاطره‌انگیزی هم که خوانده‌ام یا دیده‌ام، در هوای برفی و بارانی و مه‌آلود زمستان بوده است.
گوشی‌‌ام زنگ خورد. خودش بود. باید می‌رفتم تا با او برویم. کجا، مهم نبود، مهم بودن من و او در کنار هم در آن شب دلپذیر بود. من و اویی که دیگر ما بودیم. همین که سوار ماشین شدم، گرمای مطبوعی سراسر وجودم را گرفت. هوای سرد، گرمایش هم می‌چسبد. حرکت کردیم و گفتیم و شنیدیم و نفهمیدیم به کجا می‌رویم. خوش بودیم که با هم می‌رویم. 
کنار خیابان خلوتی چراغ سفیدرنگی از دور سوسو می‌زد. بدمان نمی‌آمد به کافه‌ای برویم و نوشیدنی گرمی بنوشیم. مقابل چراغ سفیدرنگ، پیرمردی را دیدیم که صندوق عقب اتومبیلش را به زیبایی آراسته بود. با سماوری و قوری‌ای و استکان‌های کمر باریک. انگار پیرمرد مهیا شده بود تا با چایی داغ و حاج‌بادامی از ما پذیرایی کند. سردش بود و منتظر مشتری دو نفره نشسته بود. کمی جلوتر ایستادیم. مه رقیقی فضا را پوشانده بود. از دوردست صدای سه‌تاری به گوش می‌رسید جان‌بخش و آرام. شاید کسی در تنهایی خود در یکی از آپارتمان‌های آن طرف خیابان نوازندگی می‌کرد. پیش خود گفتم موسیقی زنده هم دارد!
پیاده شدیم و به سمتش رفتیم. ما را که دید به پهنای صورت خندید.     

 بفرما! خوش آمدید! چه به‌موقع؟ حوصله‌ام سر رفته بود باباجان!
منتظر سفارش نماند. دو چایی برایمان ریخت. بوی هل می‌داد. پولکی و حاج‌بادامی هم از قبل در قندان‌های قدیمی‌اش آماده داشت. 
چه خوب بود! این که می‌گویند عشق، مقدس است، راست است واقعا! انگار همه دست به دست هم داده بودند تا این عشق مقدس را برای ما جشن بگیرند. یکی ساز می‌زد. یکی چایی و حاج‌بادامی تعارف می‌کرد و طبیعت هم که سنگ تمام گذاشته بود. 
جامع اضدادی بود آن شب؛ سرمای هوا و گرمای عشق با هم، هم‌آوا شده بودند. بی‌جهت نبود که فرمود:
در بهار عشق، دِی آمد عجب شد فصل سرد
روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد!



۱۶ آذر ۱۴۰۴


🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری

  • علی اکبر مظاهری
۰۲
دی

پشتِ فرمانِ بی‌صبری

 نویسنده: مریم یوسفی عزت 

 گناهان پنهان 

گاهی حادثه‌ای کوچک، پرده‌ای بزرگ از حقیقت را کنار می‌زند.
روزی که پشت فرمان، خسته و دل‌شکسته، آهسته در خیابان حرکت می‌کردم، چند راننده با عصبانیت از کنارم گذشتند؛ آن‌چنان که گویی من مقصر تمام کندی‌های جهانم. آن لحظه هنوز نمی‌دانستند در دلم چه می‌گذرد، نمی‌دانستند اشکی پشت چشم‌هایم گیر کرده، نمی‌دانستند از چه می‌رنجم. تنها چیزی که دیدند «کندرفتن» من بود و تنها چیزی که نثارم کردند قضاوتی تیز و قهری عجولانه.
چند روز بعد، قابلمه‌ای آش کنارم بود، و باز مجبور شدم آرام برانم. باز همان نگاه‌ها، همان سبقت‌های پرخشم، همان داوری‌های بی‌صدا…
و این‌بار به خودم نگاه کردم:
«چندبار من نیز چنین بوده‌ام؟ چندبار حکم راننده‌ای را بریده‌ام که از درد، آهسته‌تر حرکت می‌کرد؟»
این پرسش تلخ، مرا به اندیشه‌ای عمیق برد؛ اندیشه‌ای دربارهٔ گناهانی که در ظاهر کوچک‌اند اما در جانِ یک جامعه اثر می‌گذارند.
پشت فرمان، هیچ‌کس تاریخچهٔ رنج دیگری را نمی‌بیند. نه می‌داند بیماری دارد، نه می‌داند در دلش چه طوفانی می‌وزد، نه می‌داند کودکی خواب پشت صندلی است یا دیگی آش در آغوش صندلی جلو.
با این همه، ما به‌سادگی می‌تازیم، می‌رانیم، قضاوت می‌کنیم، و گاهی دهانی که باید محل ذکر و کرامت باشد، به کلمات تلخ می‌گشاییم.
این گناه، گناهی است آرام، خاموش و پنهان؛
نه دیده می‌شود، نه ثبت می‌شود، نه کسی به آن اعتراف می‌کند؛ اما روح انسان را می‌خورد.

 بازار رقابت، نه جادهٔ زندگی
رانندگی امروز ما، شبیه مسابقه‌ای بی‌پایان شده است. هرکس می‌خواهد جلوتر باشد؛ زودتر برسد؛ حق دیگران را با شتابی از آنِ خود کند. 
اگر لازم باشد مسیر دیگری را می‌بندیم؛ حق تقدم را نادیده می‌گیریم؛ و برای چندثانیه زودتر، آبرو و آرامش دیگری را قربانی می‌کنیم.
چه بسیار دعواهایی که فقط با یک بی‌حوصلگی آغاز می‌شود.
چه بسیار ناسزاهایی که فقط به سبب یک توقف کوتاه از دهان بیرون می‌ریزد.
و کسی نمی‌پرسد:
«آیا این شتاب، بهایش خوردنِ حق دیگران نیست؟»

گاهی مسئله فقط رانندگی نیست؛
حتی پارک‌کردن سادهٔ یک خودرو هم می‌تواند آینهٔ اخلاق ما باشد.
یکی ماشینش را طوری رها می‌کند که دو نفر دیگر نتوانند پارک کنند.
یکی راه عابر پیاده را می‌بندد تا خودش چند قدم کمتر راه برود.
یکی جای معلولی را اشغال می‌کند چون «فقط پنج دقیقه کار دارد».
این‌ها گناهان پنهانی‌اند که کسی درباره‌شان خطبه نمی‌خواند.

 آثار پنهان این بی‌صبری‌ها
در دنیا:
جامعه را پرتنش می‌کند.
شخصیت آدمی را خشن و بی‌ملاحظه بار می‌آورد.
روابط اجتماعی را می‌فرساید.
اخلاق عمومی را پایین می‌آورد.

در روان:
آدم را بی‌قرار می‌کند.
آستانه تحمل را پایین می‌آورد.
آرامش را از دل می‌گیرد و اضطراب را جایگزین آن می‌کند.

در آخرت (از نگاه معنوی):
حق‌الناس گردن آدم می‌گذارد.
زبان را آلوده می‌کند.
دل را تاریک می‌سازد.
مسیر تربیت نفس را می‌بندد.

و این همان جایی است که باید صادقانه بگویم:
گاهی ما از گناهانی می‌ترسیم که هرگز مرتکب نمی‌شویم، اما از گناهانی که هرروز در خیابان‌ها انجام می‌دهیم، خیالمان آسوده است. 
ما تصور می‌کنیم رانندگی تنها مهارتی اجتماعی است؛ حال آن‌که یکی از شاخص‌ترین میدان‌های تربیت نفس، همین پشت فرمان است.
شاید اگر یاد بگیریم کمی صبورتر باشیم،
کمتر قضاوت کنیم، حقوق کوچکِ دیگران را پاس بداریم، و بدانیم که هر راننده داستانی دارد که ما نمی‌دانیم…
جامعه‌ای خواهیم داشت که در آن اخلاق فقط شعار نیست، بلکه در عمل، حضور دارد.
بیایید از همین امروز، همین جاده، همین فرمان، و همین ترافیک، آغاز کنیم.

زیرا گاهی بزرگ‌ترین اصلاحات، از کوچک‌ترین رفتارها شروع می‌شود.



۱۵ آذر ۱۴۰۴


🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری

  • علی اکبر مظاهری
۰۲
دی

 دردِ دل‌های آلوده

 زیبایی‌های اخلاق (۲۸)

 نویسنده: مریم یوسفی عزت 

در روزگاری که شتاب زندگی فرصت نگاهی عمیق به وجدان را از انسان می‌گیرد، برخی لغزش‌ها چنان آرام در رفتار ما جا می‌گیرند که دیگر زشتی‌شان به چشم نمی‌آید. گناهانی که نه پشت پرده پنهان‌اند؛ بلکه در برابر نگاه حقیقت‌جوی ما نادیده می‌مانند. همین فراموشی است که زخم‌هایی بر روح می‌گذارد؛ زخم‌هایی که دیر فهمیده می‌شوند و دیرتر درمان می‌پذیرند.
برخی گناهان آن‌قدر آشکار و زمخت‌اند که انسان از همان نخستین برخورد، زشتی‌شان را درمی‌یابد. اما گناهانی هم هستند که در پوشش محبت، صمیمیت، و دل‌سوزی رخ می‌نمایند؛ گناهانی نرم و آرام، اما ویرانگر. همین پنهان‌بودن است که خطرشان را دوچندان می‌کند و دل‌های بیدار را به درد می‌آورد.
یکی از این لغزش‌های خاموش، «دردِ دل‌های آلوده» است؛ گفت‌وگوهایی که در لباس صمیمیت، اما به کام غیبت و بی‌حرمتی می‌انجامند. مادر با دختر، پدر با پسر، همسران، یا هر رابطه‌ای که باید مأمن آرامش باشد، گاه به میدان داوری ناعادلانه دربارهٔ دیگران تبدیل می‌شود. فرزند در یک دوگانگی آزاردهنده گرفتار می‌شود:
از یک‌سو احترام به والدین،
و از سوی دیگر شرم از همراهی با گناه.
ترس از رنجاندن مادر، سکوت را به‌ظاهر ساده می‌کند، اما همین سکوت، آهسته و آهسته، روح فرزند را می‌‌فرساید. چه بسیار جوانانی که در دل می‌گویند:
«اگر چیزی بگویم، ناراحت می‌شود… اگر نگویم، شریک حرف نادرستش هستم…»
این کشمکش، از ریشهٔ همان گناه پنهان است.
اما در دل همین رفتارهای آلوده، زیبایی‌های بزرگ اخلاق نهفته‌اند؛ زیبایی‌هایی که اگر دیده و زنده شوند، می‌توانند تاریکی را به روشنایی تبدیل کنند:

۱. زیبایی صداقت
صداقت، جرئت رویارویی با حقیقت است؛ نه حقیقتِ دیگران، بلکه حقیقتِ درون خود.
فرزند می‌تواند با ملایمت بگوید:
«حرف‌هایت برایم عزیز است، اما دوست ندارم پشت سر کسی سخنی بگوییم.»
این جملهٔ ساده، آغاز پاکی است؛ آغاز رهایی از سکوتی که به هم‌دستی می‌انجامد.

۲. زیبایی احترام راستین
احترام واقعی یعنی کمک کنیم عزیزانمان بهتر و پاک‌تر باشند.
گاهی بزرگ‌ترین احترام به مادر این نیست که سکوت کنیم، بلکه این است که به او کمک کنیم دلش از سنگینی سخنان ناروا دور بماند.
احترامی که از ترس می‌آید، سطحی است؛ اما احترامی که از اخلاق می‌روید، ریشه‌دار و ماندگار است.

۳. زیبایی مهربانی هدایت‌گر
تذکر، اگر با خشونت همراه شود، دل را می‌بندد؛ اما اگر با مهربانی ادا شود، راهی به نور می‌گشاید.
تغییر آرام موضوع گفتگو، یا نشان دادن نگرانیِ صادقانه، راهی است که رابطه را می‌سازد نه اینکه ویران کند.
این همان مهربانیِ رشددهنده است؛ مهربانی‌ای که می‌خواهد طرف مقابل بهتر گردد، نه اینکه صرفاً ما آسوده بمانیم.

۴. پیامدهای روانی و اجتماعی گناه پنهان
غیبت، حتی در پوشش دردِ دل، روح را سنگین می‌کند.
سکوت فرزند در برابر این رفتار، تعارضی روانی می‌سازد که به مرور به اضطراب، دل‌زدگی و دل‌گرفتگی از والدین می‌انجامد.
خانه‌ای که غیبت در آن عادی شود، کم‌کم اعتماد میان اعضا فرو می‌ریزد و آرامش، تبدیل به دل‌مردگی می‌شود.

۵. پیامدهای معنوی و اخروی
غیبت «حق‌الناس» است؛
و حق‌الناس، حتی با عبادت‌ها جبران نمی‌شود.
در قیامت، زبان‌هایی که نام دیگران را بی‌جا بریدند، باید پاسخگوی هر کلمه باشند.
چه خسارتی بزرگ‌تر از این که سرمایهٔ سال‌ها عبادت، با چند جمله، نابود شود؟!

۶. زیبایی پاکی در خانه
خانه‌ای که در آن زبان‌ها پاک باشد، دل‌ها روشن‌تر و رابطه‌ها امن‌تر می‌شوند.
صمیمیتی که آمیخته با حرمت باشد، به آرامش می‌انجامد.
فرزندان، در چنین خانه‌ای، یاد می‌گیرند که محبت بدون پاکی، ناقص است، و پاکی بدون احترام، بی‌معنا.

 گناهان پنهان، سایه‌هایی‌اند ظریف اما خطرناک؛ آرام وارد می‌شوند و آهسته ریشه می‌دوانند.
اما همان‌جا که سایه هست، امکان روشنایی نیز هست.
اگر صداقت، احترام، مهربانی، و پاکی را در روابط خانواده احیا کنیم، خانه از میدان گناه به بوستان اخلاق بدل می‌شود؛ جایی که کلمه‌ها شفا می‌دهند نه می‌آزارند، و محبت، آلوده به ظلم در حق دیگران نیست.
گناه پنهان را می‌توان دید، و زیبایی اخلاق را می‌توان دوباره زنده کرد؛ اگر دل بخواهد و قدمی برداشته شود.

 یادمان بماند، خانواده یعنی کانون رشد!



۱۰ آذر ۱۴۰۴


🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری

  • علی اکبر مظاهری
۰۲
دی

سیرت پیامبر

زیبایی‌های اخلاق (۲۷)

یادداشت‌های یک نویسنده

علی اکبر مظاهری

یکی از دوستان ما که چهل ساله بود، بر اثر عواملی، خوی ترحٌم‌پذیری داشت، مهرطلبِ افراطی بود، این را که دیگران در باره‌اش بگویند: «آخی! فلانی چه مظلوم است!»، خوش‌تر می‌داشت که بگویند: «مرحبا به فلانی که سرفراز است!» این‌که او را فقیر بشمارند، برایش خوشایندتر بود که بی‌نیازش بدانند. این‌که با گردنی کج و قامتی نیم‌خم راه برود را پسندیده‌تر می‌داشت تا قامت کشیده و گردن افراشته. گریستنِ عاجزانه را بر تبسمِ رضامندانه ترجیح می‌داد.
 مشاوره‌ها و مطالعه‌ها و راهکارهای دیگرِ مشاوره‌ای تاثیر موقتی بر او داشت و پس از مدتی به حال پیشین بازمی‌گشت. تا این‌که این روایت را از کتاب «سُنَنِ النَّبِی» علامهٔ طباطبایی(ره)، در وصف سیرت و صورت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله خواند:

معجزهٔ یک روایت
خواند که پیامبر: «إِذَا مَشَى مَشَى مَشْیًا یُعْرَفُ أَنَّهُ لَیْسَ بِعَاجِزٍ وَلَا کَسْلَانَ»۱ 
هرگاه پیامبر راه می‌رفت، چنان راه می‌رفت که از مشاهدهٔ ایشان دانسته می‌شد که نه ناتوان است و نه کسل است؛ بلکه توانا است و کسالتی ندارد.
 خواندن این روایت، چنان تحولی عظیم در وجود او ایجاد کرد که همهٔ آن احوال بیمارانه و عاجزانه را بیرون پاشید؛ گردنش را افراشت، قامت راست کرد، از ترحمْ‌طلبی، مهرطلبی، و رفتار عاجزانه، متنفر شد. دیگر ترحمِ دیگران را نپذیرفت، ابراز تندرستی و شادابی کرد، دیگر از فقیرانگی سخن نگفت، عزت‌جو شد، لباس و ظاهرش را آراست، یک مردِ پیغمبرپسند شد.

 اکنون سال‌ها از آن رخداد خجسته گذشته است و او همچنان سرفرازانه زندگی می‌کند.
وه که یک روایت ناب دینی، چه معجزه می‌کند!
 گوارایش باد!

(۱)بحـار الانوار، ج ۱۶،ص ۲۳۶


 جمعه ۳۰ آذر ۱۴۰۴



🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری

  • علی اکبر مظاهری
۰۲
دی

 خلوتِ ازدست‌رفته

 نویسنده: مریم یوسفی عزت

در آغاز هر زندگی مشترک، لحظه‌های نخست، نقشی بنیادین در شکل‌گیری صمیمیت، مرزهای عاطفی و آرامش زوجین ایفا می‌کند. این دوره زمانی، کوتاه اما تعیین‌کننده است؛ زمانی که دو انسان تلاش می‌کنند زیر سقفی مشترک، هویت تازهٔ رابطه‌شان را بسازند. هر مداخلهٔ خواسته یا ناخواسته، حتی اگر با نیتی مهربانانه باشد، می‌تواند این تعادل حسّاس را برهم بزند و مسیر سال‌های آینده را تحت تأثیر قرار دهد.

تجربه‌ای خاموش
در همان روزهای نخستِ یک ازدواج جوانانه، دختر و پسری که تازه کنار هم آرام گرفته بودند؛ شبیه دو دل تپنده که بعد از سال‌ها انتظار، بالاخره به جهان دونفره‌شان رسیده‌اند. خانه هنوز عطر گل‌های شب عروسی را در خود داشت؛ رایحه‌ای که هر صبح و هر شب یادآورِ آغاز بود، نه ادامه.
هیجان‌ها خام و گرم در رگ‌هایشان جریان داشت؛ لمس‌ها بوی تازگی می‌داد و نفس‌ها بی‌محابا در هم می‌پیچید. هر گوشهٔ خانه انگار دعوتی دائمی بود به آغوشی طولانی‌تر، نگاهی عمیق‌تر، شوخی‌های بی‌پرواتر و خنده‌هایی که گاهی از شدت نزدیکی، به نجوا تبدیل می‌شد.
خانهٔ کوچک‌شان نه فقط محل زندگی، که جهان تازه‌ای بود که با هر تماس، هر لبخند و هر لحظه، در حال شکل‌گیری بود.
اما تنها یک هفته از این شروعِ گرم نگذشته بود که مادر۱، با نیتی محترمانه و دلسوزانه، نوزده روز مهمان آنان شد. هیچ رفتار آزاردهنده‌ای در میان نبود؛ اما نفسِ یک حضور طولانی، پرده‌ای نامرئی میان راحتی و شور زوجین کشید.
عروس جوان آرام‌آرام در خود جمع می‌شد؛ نزدیکی‌ها کوتاه‌تر می‌شد، آغوش‌ها محتاط‌تر، و لبخندهای رها جای خود را به لبخندهای محجوب و حساب‌شده می‌داد.
در ظاهر همه‌چیز آرام بود؛ اما در عمق رابطه، گره‌هایی ریز و بی‌صدا شکل می‌گرفتند.
سال‌ها بعد، این تجربه همچنان در ذهن آن زن و مرد باقی مانده بود؛ نه از سر بی‌احترامی به مادر، که زنی مهربان و بی‌قصد بود؛ بلکه از اندوه زمانی که ناخواسته از دست رفته بود. حسرت آنان نه متوجه فردی خاص، بلکه متوجه فرصتی بود که باید پایهٔ زندگی‌شان می‌شد و نشد؛ لحظه‌هایی که قرار بود صمیمیت را تثبیت کنند، اما نیمه‌تمام ماندند.

چنین موقعیت‌هایی پیامدهای آرام اما ماندگاری برجای می‌گذارند:
فاصلهٔ تدریجی در ابراز محبت، کاهش آزادی عاطفی، خویشتن‌داریِ ناخواسته، شکل‌گیری گله‌های خاموش، و ته‌نشین شدن ناراحتی‌هایی که بعدها در لحظه‌های حساس، خود را نشان می‌دهند. این آسیب‌ها غالباً پنهان‌اند، اما در حافظهٔ هیجانی رابطه، ماندگار می‌شوند.
وقتی دو نفر کم‌کم عشق و صمیمیت را با احتیاط و سانسور بیان می‌کنند، رابطه وارد حالتی خاموش می‌شود. جایی که دل هنوز می‌خواهد نزدیک شود، اما ترس و دلخوری‌ها اجازه نمی‌دهند.
این روند در ابتدا نامحسوس است، اما بعد خودش را در شکل‌های سنگین‌تری نشان می‌دهد:
آرام‌آرام موریانه‌های ذهن فعال می‌شوند و حتی رفتارهای ساده هم بار منفی پیدا می‌کنند.
 گفت‌وگوها کوتاه و بی‌روح می‌شوند؛ رابطه از عمق می‌افتد و سطحی می‌شود.
 ناراحتی‌های انباشته‌شده در لحظه‌های حساس با شدت زیادی منفجر می‌شوند؛ گاهی بر سر موضوعاتی که اصلاً مهم نیستند.
 و در نهایت، فاصلهٔ عاطفی به فاصلهٔ واقعی تبدیل می‌شود؛ جایی که دو نفر هنوز کنار هم‌اند، اما «با هم» نیستند. 
تا جایی که یک روز آدم می‌فهمد «چیزی» کم شده، اما نمی‌تواند دقیق بگوید از کجا شروع شد.

ازدواج، تنها آغاز یک مسیر مشترک نیست؛ بلکه کیفیت همان روزها و هفته‌های نخست است که پایه‌های رابطه را برای سال‌های طولانی تعیین می‌کند. اگر شروع زندگی در آرامش، احترام و آزادی عاطفی رقم بخورد، زوجین یاد می‌گیرند چگونه در کنار هم رشد کنند و چگونه پیوندشان را در برابر سختی‌های آینده مقاوم نگه دارند. اما اگر آغاز رابطه زیر سایهٔ فشار، مداخله یا ازدست‌رفتنِ خلوت شکل بگیرد، اثر آن به شکل رنجش‌های پنهان و احساسات ناتمام در سال‌های بعد باقی می‌ماند.
به همین دلیل گفته می‌شود: شیوهٔ شروع، تنها یک خاطره نیست؛ زیربنای تمام فصل‌های بعدی زندگی مشترک است.
و درست بر همین اساس است که توصیه می‌شود والدین و بزرگ‌ترها اجازه دهند زوجِ تازه‌ازدواج‌کرده مدتی در خلوت و آرامشِ خانهٔ خود تنها باشند. این فاصلهٔ سنجیده کمک می‌کند بهتر یکدیگر را بشناسند، آزادی بیشتری در ابراز محبت داشته باشند و بدون شلوغی اطرافیان، پیوندشان را با آرامش بسازند. احترام به این خلوتِ اولیه، نه فاصله‌گرفتن از خانواده، بلکه بالاترین شکل حمایت و محبت نسبت به زوجین جوان است.

 جهاد عصر ما، حفظ کانونی گرم و با کیفیت در خانواده است. در حفظ آن کوشا باشیم.

۱. با حفظ احترام برای مادران سرزمینم. مادر در این داستان شخصیتی فرضی است.


۲۶ آبان ۱۴۰۴


🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری

  • علی اکبر مظاهری
۱۹
آبان

 من موعظه می‌خواهم!

 زیبایی‌های اخلاق (۲۶)

 نویسنده: علی‌اکبر مظاهری

 اشاره
قرارمان با شمایان؛ خوانندگان خوبمان؛ این است که از اخلاق بنویسیم و گوشه‌هایی از «زیبایی‌های اخلاق» را بنمایانیم و نیز پاره‌ای از «اخلاق‌مداران» را نشان دهیم، تا جان‌هایمان فربه شود و مبادا از نبود کرامت‌های اخلاقی، ناامید شویم و مبادا بپنداریم که عصر انسانیتِ کریمانه، گذشته است. 
اینک با هم شویم و سر قرارمان رویم.

از زبان مشاور

 مشاورهٔ اخلاقی

پرسش
آقای «موعظتی» گفته و پرسیده است:
 از کودکی، همراه خانواده‌ام و از نوجوانی و به بعد، به اختیار خودم، به محافل موعظه می‌رفتم. موعظهٔ واعظان وارسته، بر جانم می‌نشست. موعظه، خوراک جانم بود. زندگی منهای اخلاق را نمی‌توانستم تصور کنم. اما اکنون به فقر اخلاقی مبتلا شده‌ام. 
 سبزه‌سرای روحم به شوره‌زاری کویرستانی مبدل شده است. دیگر آن مرحوم «سیدحسن مدرس اصفهانی» را که در مسجد محمدی اصفهان موعظه می‌کرد و آن مرحوم «شیخ محمدتقی فلسفی» را که در مسجد سیّد اصفهان سخن می‌راند، نمی‌یابم. نیز از درس‌های اخلاق ناب مرحوم آیت‌الله مشکینی و مرحوم آیت‌الله حاج‌شیخ‌علی‌پناه اشتهاردی، خبری نیست. در سخنگاه‌های خطبه‌های نمازهای جمعه، به جای توصیه به تقوا و بیان معارف اخلاقی، دشنام و غوغا برمی‌آید. جانم خسته است. جانم تشنه است. من موعظه می‌خواهم. چه کنم؟

پاسخ ما
۱. مرحبایتان می‌گوییم که تشنگی جانتان را ادراک می‌کنید. کم نیستند کسانی که جانشان عطشناک است، اما چندان به آن بی‌اعتنایی می‌کنند تا که آن عطش، چونان سر لاک‌پشت، به درون لاک کشیده می‌شود و اندک‌واندک می‌خوابد و سپس می‌میرد. 
پس خوشا حالتان که جانتان بیدار است، اگرچه بی‌تاب است.
 ۲. اینجانب نیز اکنون کسی و جایی را سراغ ندارم که شما را به آن‌سو رهنمون شوم.
 ۳. ناامید نباشید. بجویید، می‌یابید. ان‌شاالله. اگر یافتید، من را نیز رهنما شوید، که سخت محتاجم.

 اما راشد!
مرحوم استاد «حسنعلی راشد»، از اخلاقی‌ترین و دانشمندترین واعظان چنددههٔ پیش بود. در روزگار نوجوانی و جوانی‌ام سخنرانی‌های هفتگی ایشان را از رادیو ایران می‌شنیدم. سخنانش پاره‌های طربناک جانش بود که از زبان توانایش برمی‌آمد و بر قلب‌های مستعد می‌نشست. موعظه‌هایش دانه‌های لطیف بارانی بود که از آسمان بلند اندیشه‌اش بر سرزمین‌های تشنهٔ دل‌ها می‌بارید و آن‌ها را مخمل‌گون می‌کرد.
خوشبختانه صوت‌های آن سخنرانی‌ها موجود است. آن‌ها را از منابع اینترنتی دریافت کنید. به‌تازگی، در تلگرام، کانالی ایجاد کرده‌اند و آن صوت‌ها را منتشر می‌کنند خداوند مهرورز، جزای خیرشان دهد.
 آن سخنرانی‌ها، در چندین مجلدِ کتاب نیز منتشر شده است. اما آنچه اکنون مطلوب جان خسته و عطشناک شما است، شنیدن صوت‌ها است. سپس کتاب‌ها را بخوانید. 
نام کانال‌های صوتی و کتاب‌های چاپی ایشان، این است: «سخنرانی‌های حسنعلی راشد».
 الاهی کامیاب باشید.
 پیگیر باشید تا باز دراین‌باره‌ها گفت‌وگو کنیم.
 به امید خدا.


۱۸ آبان ۱۴۰۴


🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری

  • علی اکبر مظاهری
۱۹
آبان

افسردگی پاییزی (۲) #بازنشر

مشاورهٔ روانشناسی

نویسنده و مشاور: علی‌اکبر_مظاهری
 
پس از یک هفته
پس از آن‌که پاسخ آن خوانندهٔ عزیزمان را درباره ‌افسردگی پاییزی دادیم، اکنون گفته و پرسیده‌اند: به راهکارهایتان عمل می‌کنم و -خدا را شکر- حالم خیلی بهتر شده‌ است. 
یکی از راه‌ها، نخواندن مطالب منفی و ناامیدکننده‌ است. این‌را کاملاً عمل کردم و در بهبود حالم مؤثر بود. راه دیگر این است که مطالب امیدبخش بخوانم. نمی‌دانم چه بخوانم.  
لطفاً یک کتاب مثبت و امیدبخش و راهگشا معرفی کنید.
 
پاسخ ما
مرحبا به شما که راهکارها را عمل کردید. و الاهی شکر که حالتان بهتر است.  
با پشتکار، راه را ادامه دهید تا این افسردگی را از جانتان بیرون برانید و کاملاً شاداب شوید.
 
 اما معرفی کتاب
کتاب «آیین زندگی»، نوشتهٔ «دیل کارنگی» را بخوانید. 
این کتاب، جان‌مایهٔ ارجمندی است برای زدودن اندیشه‌های منفی و ایجاد افکار مثبت. نیز راهکارهایش برای برون‌رفت از تنگناها، بسیار مؤثر است. 
این کتاب را مترجمان پرشماری ترجمه و ناشران متعددی منتشر کرده‌اند. از مترجم و ناشری نام نمی‌بریم. برخی از ترجمه‌ها بهتر است. برخی از مترجمان و ناشران، آن‌را کوتاه و خلاصه کرده‌اند. شما متن کامل را بخوانید. از اینترنت نیز قابل دانلود است. فایل صوتی آن نیز در اینترنت، موجود و قابل دانلود است.
 
 تذکر
یادمان باشد که نویسندهٔ ‌این کتاب، غیرمسلمان و غیرایرانی است.
 
پس از دو هفته
پرسش
به همهٔ راهکارها عمل کردم. الآن حالم خوب شده‌ است و آن حالت رنج‌بار، دیگر وجود ندارد. آیا لازم است که بازهم راهکارها را ادامه دهم؟
 

پاسخ ما
به شما آفرین می‌گوییم که چنین پشتکار دارید و برای تحصیل سلامت و سعادت خود کوشایید. 
راهکارهایمان هیچ‌کدام مانند دارو نبود که با بهبودی حالتان رهایشان کنید. نیز هیچ‌یک تاریخ مصرف نداشت که با شاداب‌شدنتان، تاریخ مصرفش تمام شود؛ همهٔ آن راهکارها همیشه مفیدند. نیز برای بهترشدن حال و رشد روانی و جسمانی، کارسازند. 
دریافت بیشتر نور و انرژی خورشیدی، ورزش، فعالیت جسمانی، نوشیدن نوشیدنی‌های شادابی‌بخش، معاشرت با مثبت‌اندیشان، نشنیدن خبرهای سیاه، ندیدن فیلم‌های اندوه‌بار، خواندن کتاب‌های امیدبخش، تقویت معنویت‌های روحی و تقویت ارتباط با خداوند (که همگی از راهکارهایمان بودند)، همیشه مفید و مطلوب‌اند. 
بنابراین راه را ادامه دهید و راهکارها را همچنان عمل کنید، ‌اما از این پس، نه فقط برای درمان، بلکه برای فربه‌کردن جان.
خداوند سبحان یاورتان باد.
 
ذکر نکته‌ای بایسته
افسردگی، شدت و ضعف دارد. 
افسردگی این خوانندهٔ عزیزمان، که - بحمدالله - به‌راحتی زدوده شد، افسردگی عمیقی نبود؛ بلکه‌ اصلاً افسردگی به معنای بیماری عصبی و روانی نبود؛ یک پژمردگی موقت و تغییر حالت فصلی بود.  
شایسته و بلکه بایسته‌ است بدانیم که درمان برخی افسردگی‌ها ممکن است نیازمند راهکارهای بیشتر و زمان بلندتر باشد. حتی گاهی به دارو‌درمانی نیاز است، که باید به مدد پزشک متخصص اعصاب و روان انجام گیرد.

 
۱۰ آبان ۱۴۰۴


🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری

  • علی اکبر مظاهری
۱۹
آبان

افسردگی پاییزی (۱) #بازنشر

مشاوره‌ روانشناسی  

نویسنده و مشاور: علی‌اکبر_مظاهری 

پرسش
آقا یا خانمی گفته و پرسیده‌اند: تابستان که گذشت و وارد پاییز شدیم، اندک‌اندک، از نشاطم کاسته شد و اکنون دلم گرفته و احساس افسردگی و دلمردگی می‌کنم. آنچه بیشتر آزارم می‌دهد، اندوهی است که در دلم لانه کرده و شادمانی‌ام را ربوده‌ است. تحمل این اندوه بی‌دلیل، برایم دشوار است. چه‌ کنم؟
 
پاسخ ما
تحلیل مسئله: 
چون در فصل پاییز، روزها کوتاه می‌شود و آسمان گاهی ابری می‌گردد، نور کمتری به زمین می‌تابد. هوا نیز سرد می‌شود. از این‌رو، انرژی کمتری به زمین و آدمی می‌رسد و همین، باعث افسردگی خفیفی می‌شود. 
همگان این افسردگی ملایم را احساس می‌کنند، اما کسانی که زمینهٔ پذیرش اندوه و افسردگی را دارند، آن‌را بیشتر لمس می‌کنند و گاهی آسمان دلشان ابری می‌شود و قطره‌های اشک، در چشمانشان ‌می‌نشیند.
 
اینک پاسخ به پرسش و بیان راهکارهایی برای عبور از این حالت ناخواستنی: 
۱. خود را نورافشانی کنید. 
در معرض تابش آفتاب قرار گیرید؛ راه‌رفتن در آفتاب، خوابیدن زیر نور آفتاب، ورزش در زیر آفتاب، دریافت آفتاب از در و پنجره. 
درها را باز کنید. پنجره‌ها را بگشایید. 

یک دسته کلید است به زیر بغل عشق/
از بهر گشاییدن ابواب رسیده!
 
پرده‌ها را کنار بزنید. در سایه و تاریکی نمانید. تا می‌توانید از نور و انرژی خورشید استفاده کنید. 
۲. ورزش کنید. 
ورزش، در زدودن این حالت نامطبوع و ایجاد نشاط، بسیار مؤثر است. هر نوع و هر مقدار از ورزش، مفید است، اما ورزش عرق‌ریزان، تأثیری معجزگون دارد. 
۳. فعالیت کنید. 
بیکار نمانید. راکد نشوید. از خود کار بکشید. خود را به جنبش و جوشش وادارید. بیکاری و رکود، خمودگی می‌آورد و کوشش و خروش، شادابی می‌زاید و امید می‌افزاید. 
۴. نوشیدنی‌های گرم بنوشید. 
به تکرار، نوشیدنی‌های گرم، بلکه نزدیک به داغ، بنوشید. انواع چای، دمنوش‌ها، قهوه و هر نوشیدنی‌ای را که دل‌پسندتان است، دم‌به‌دم، بنوشید. 
۵. تنها نمانید. 
بخش عمده‌ای از تنهایی‌تان را با کسانی که دوستشان دارید پر کنید؛ با افراد مثبت‌اندیش و امیدمند. 
۶. اخبار نشنوید و نبینید. 
بنیان نخستین رسانه‌های خبری را بر «سیاه‌نمایی» نهاده‌اند. این رسانه‌ها، در نشر اخبار و مطالب نگران‌کننده و دلهره‌آور، حریص‌اند و به پخش خبرها و مسائل آرامش‌بخش و امیددهنده، بی‌رغبت‌اند. 
تا جای ممکن، از تیر‌رس اخبار بگریزید. اگر ناچارید یا دوست دارید که ‌از اخبار باخبر باشید، هر شبانه‌روز فقط یک‌بار کافی است. 
۷. فیلم‌های اندوهناک نبینید. 
بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌ها اندوه‌افکن و ناامید‌کننده‌اند. 
تأثیر فیلم، تدریجی و «سِرُم‌گونه» است. سِرم مسموم، جسم آدمی‌ را مسموم می‌کند و فیلم‌های یأس‌آلود، جان آدمی ‌را. البته خودتان فیلم‌های مثبت و امیدبخش را انتخاب کنید و ببینید. 
۸. کتاب‌های مثبت بخوانید. 
کتاب‌ها مانند فیلم‌ها و اخبارند. با این‌ها مانند آن‌ها رفتار کنید. 
۹. انس‌تان را با خدا صمیمی‌تر کنید. 
به دامان پرمهر خداوند بیشتر پناه برید. 
یادمان باشد که: 
«الا بذکرالله تطمئن القلوب؛ 
دل‌ها با یاد خدا، اطمینان و آرامش می‌یابند.» 
این راهکارهای نُه‌گانه را به‌مدت دو هفته ‌انجام دهید. ان‌شاءالله حالتان خوب می‌شود. پس از آن، اگر باز آثاری از این افسردگی پاییزی در جانتان باقی بود، بگویید تا راهکارهای دیگری ارائه دهیم. 
خداوند مهربان، مددکارتان باشد.

{ادامهٔ مطلب را در پست بعدی بخوانید. ان‌شاءالله}



۱۰ آبان ۱۴۰۴



🌐 http://mazaheri.andishvaran.ir
#پایگاه_اندیشوران_حوزه 
🌐 http://mazaheriesfahani.blog.ir/
#وبسایت_علی‌اکبر_مظاهری

ما را در رسانه‌هایمان دنبال کنید 👇
🌐 http://zil.ink/mazaheriesfahani?v=1
🌐 https://eitaa.com/Mazaheriesfahani
#علی‌اکبر_مظاهری

  • علی اکبر مظاهری
۰۷
آبان

ضرورت‌های دوران عقد

 حلقهٔ پنجم مصاحبه

حجت‌الاسلام والمسلمین مظاهری، از کارشناسان مشاوره و خانواده، در گفت‌وگویی تفصیلی با خبرگزاری حوزه، به تبیین جنبه‌های مختلف ازدواج، از مراحل انتخاب همسر تا چالش‌های دوران نامزدی و عقد پرداخته است که این ویدئو برشی از این گفت و گو است.


فیلم کامل | مراحل انتخاب همسر تا چالش‌های دوران نامزدی و عقد در گفت‌وگو با کارشناس مشاوره و خانواده

۱۵ بهمن ۱۴۰۳

https://hawzahnews.com/xdpBz

  • علی اکبر مظاهری
۰۷
آبان

انواع بلوغ برای ازدواج

حلقهٔ چهارم مصاحبه

حجت‌الاسلام والمسلمین مظاهری، از کارشناسان مشاوره و خانواده، در گفت‌وگویی تفصیلی با خبرگزاری حوزه، به تبیین جنبه‌های مختلف ازدواج، از مراحل انتخاب همسر تا چالش‌های دوران نامزدی و عقد پرداخته است که این ویدئو برشی از این گفت و گو است.

فیلم کامل | مراحل انتخاب همسر تا چالش‌های دوران نامزدی و عقد در گفت‌وگو با کارشناس مشاوره و خانواده

۱۴ بهمن ۱۴۰۳

https://hawzahnews.com/xdpBz

  • علی اکبر مظاهری